^
Get Adobe Flash player

Biografie

Graag geef ik een woordje meer uitleg over hoe ik de wielermicrobe te pakken kreeg. Wees gerust, het is zeker geen ernstige microbe, alleen is deze wel hardnekkig en moeilijk te vernietigen!  

Op 2 april 1987 zag ik het levenslicht en mijn ouders konden geen betere voornaam dan Sofie bedenken. Zoals ik al hoorde hebben zij zich daar een beetje bij laten leiden door het liedje ‘Sofietje’ van Johnny Lion. 

Na de kleuterschool en het lager onderwijs te hebben doorlopen in de vrije basisschool van Hillegem, wendde ik me op 12-jarige leeftijd richting het college Van Deinsbeke te Zottegem, alwaar ik de Latijn-Griekse richting volgde. Na 5 zware jaren door de combinatie van wielrennen met universitaire studies studeerde ik in 2010 met onderscheiding af als Master in de Rechten aan de universiteit van Gent. 

Sportief vond ik van mijn 9° jaar tot 16° jaar mijn gading in het voetbal bij de jeugdploegen van de clubs Hillegem en Herzele. Dit ervaar ik nog steeds als een hele leuke periode. Op mijn 17° zette ik dan de stap naar het wielrennen en hoewel ik veel sporten graag beoefen, kan ik mijn ‘ding’ toch nog meer kwijt in het wielrennen. Ik hou nogal van het competitieve en de sfeer rondom het wielrennen met als groot voorbeeld Sven Nys, voor mij het model van de profrenner. 

Ondanks mijn universitaire studies slaagde ik er de voorbije jaren toch in om aardige resultaten bij elkaar te fietsen. In 2005 won ik als dames-junior drie wedstrijden en behaalde ik vijf tweede plaatsen. In Evergem mocht ik bovendien de trui van Oost-Vlaams kampioen aantrekken, wat ik toch als een mooie herinnering koester. Dat jaar werd ik toch ook geconfronteerd met enige beperkingen. Zo ondervond ik aan den lijve dat hele zware wedstrijden nog niet voor mij waren weggelegd. Remember het Belgisch kampioenschap waar ik op een zware omloop toch duidelijk te kort kwam. Maar hoop doet leven, een aloude cliché maar waarin veel waarheid schuilt. Ik ondervind inmiddels dat mijn zware trainingen toch efficiënt zijn en dat ik bergop reeds veel beter uit de voeten kan. 

In 2006, bij de dames elite, behaalde ik naast tal van ereplaatsen één overwinning te Komen. Dit was zeker niet mijn beste wedstrijd, maar ik trof de goeie vlucht en eens de meet in zicht ben ik zeker niet van de traagste. Toeval wou dat er in Komen, in tegenstelling tot in andere koersen waar ik steeds op een ruime kern van ‘goeie’ supporters kan rekenen, er slechts twee supporters aanwezig waren, ‘De Bulteekes’ – misschien wel mijn geluksbrengers. 

In 2006 voelde ik dat ik het niveau in België goed aankan, maar oh wat een verschil met het internationale wielrennen. Daar wordt echt drie à vier km/uur sneller gereden. Zeker bergop is er een groot verschil merkbaar en vooral voelbaar. Heb ik een paar keer aan den lijve (lees in mijn benen) mogen ondervinden. Dan besef ik wel dat er nog heel véél werk aan de winkel is om de grote kloof te dichten. Wat me toch een beetje hoop geeft, is het feit dat wetenschappelijk werd vastgesteld, dat ik nog een serieuze progressiemarge heb. Met een gezonde ambitie en heel wat karakter, moet ik er de komende jaren in slagen vooruitgang te boeken.

De progressie zette zich gestaag door in 2007, want met 2 regionale overwinningen (te Evergem en Zingem) kwam ik nationaal al iets meer op het voorplan. Mijn sterke punt was dat ik over snelle benen beschikte, maar anderzijds was ik niet blind voor enige werkpunten zijnde het tijdrijden en bergop rijden. Vandaar dat ik me de volgende winters vooral toespitste op extensieve duurtrainingen gepaard met klimtrainingen.

2008 was niet echt een schitterend jaar, maar dit was vooral te wijten aan het zware 3de bachelorjaar in de rechten. In 2009 profileerde ik me meer en meer als hardrijder en dat resulteerde in veel top 5 noteringen in de regionale wedstrijden en een deelname aan het Europees Kampioenschap te Hooglede-Gits.

2010 was zowel op persoonlijk als sportief vlak een hoogtepunt! Na 5 jaar beëindigde ik met onderscheiding mijn studies rechten en kon ik na een succesvolle wielerzomer een selectie afdwingen voor het wereldkampioenschap te Australië  In de zomermaanden kon ik namelijk enkele mooie resultaten behalen in internationale uci-wedstrijden zoals de wereldbeker te Plouay en de 6-daagse rittenkoers Holland Ladies tour. Daarnaast won ik ook 2 regionale wedstrijden, waaronder de bijna thuiswedstrijd te Bambrugge en een wedstrijd te Noorderwijk.

Na verlost te zijn van de mentaal slopende studies blijkt dat ik anno 2011 op het internationale toneel een duidelijke progressie verwezenlijkte. In de Belgische regionale wedstrijden stond ik de voorbije jaren al meermaals op het hoogste schavotje, maar daar kan ik vooralsnog mijn zegehonger niet mee stillen. Ik weet en voel dat ik de inmiddels veel kleiner geworden kloof met de internationale toppers nóg kan verkleinen en deze gedachte is mijn drijfveer om elke dag met veel zin de zware en lange trainingen af te leggen. 

2012 startte niet zo goed, pech en valpartijen verstoorden de eerste weken van seizoen. De goede tred kwam echter snel terug en in de zomermaanden kon ik op hoog niveau de internationale koersen afwerken. In de ronde van Bretagne “speelde” ik met de pedalen en behaalde ik 3 tweede plaatsen en een tweede plaats in het eindklassement. Mijn eerste podium in een internationale ronde, opnieuw een stapje dichter bij de betere internationale rensters J.  Deze conditie kon ik ook in de volgende maanden verzilveren met o.a. een zilveren medaille op het BK tijdrijden te Lac de l’eau d’heure en een 3de plaats in de 5de etappe van de hoogaangeschreven tour d’ardeche. Twee resultaten waar ik veel voldoening uit haalde en de kracht om hard verder te werken en trainen.

In 2013 maakte ik de overstap naar het sengers ladies cycling team. Het seizoen startte succesvol  met een 9de plaats in de UCI wedstrijd GP Samyn. Daardoor veroverde ik de meteen de  gele leiderstrui in de lotto cycling cup, een regelmatigheidscriterium voor Belgische rensters over de Belgische UCI-koersen. Nadat ik in de voorbije seizoenen 3 keer als tweede eindigde, kon ik eindelijk de lotto cycling cup aan mijn palmares toevoegen. Een 2de plaats in de UCI-koers te Erondegem was één van mijn resultaten die ik voor de lotto cup behaalde. Mijn beste koers reed ik in de lotto belisol Belgium tour, waar ik voor het eerst voelde dat de kloof met de betere internationale rensters niet meer zo groot is. Ik eindigde als beste Belgische rensters op een 6de plaats en veroverde ook de bergtrui. Ook aan mijn overwinningen in mijn “thuiswedstrijden” te Bambrugge en Strijpen beleefde ik veel plezier.  Op het BK in La Roche veroverde ik de bronzen medaille op een zwaar parcours, een mooie uitslag maar ooit hoop ik nog eens op het hoogte schavotje te staan…

 

Graag wil ik via deze weg mijn mama en papa, vriend Bart, werkgever AG Insurance, alle familieleden en supporters bedanken voor de vele steun en aanmoedigingen.